۱ قرار تابستان هم پوچ از آب در می آید. سر قرار نمی رسد.همه به نوعی سعی می کنند.سعی برای اندکی فراموشی.ومبتلا نشدن به بیماری. پشت میز می نشینیم ،حرف می زنیم و یا در ضیافتی قهقه های ساختی از جنس پلاستیک های بد شکل تحویل هم می دهیم. فوتبال هم رنگ می بازد بهانه ای که تاریخ مصرف یک ماهه داشت.بهانه ای برای رسیدن تابستان به سر قرار!!

"طاعون" کامو ،آن شهر گرفتار بیماری.در این روزها فضا و رفتارها شبیه است به مردمان شهر کناره ی مدیترانه،رمان. بیماری،هنگامی که دو نفر سر یک میز نشسته اند، به سادگی می آید و حضورش را اعلام می کند.بسیاری در شهر مبتلایند و خود خبر ندارند.به اطراف، میان دوستان ،به کوچه یا خیابان نگاهی بیندازید.تصویرها مشابه است:بی حوصله، عصبی ،افسرده ،بی تفاوت و خسته.دیگر کنترل و پیشگیری موثر نیست.اپیدمی را در هر نقطه ای می توان دید. بعضی ها می خواهند فرار کنند اما بیرونی وجود ندارد همه داخل است .این تابستان با طاعون دست و پنجه نرم می کنیم بدون اینکه حتی بدانیم طاعون است یا معجزه؟؟!!

۲ وقتی با گروه به میدان ولی عصر رفتیم.همه خسته بودند.به طرف شمال میدان حرکت کرده ایم.گوش هایمان تیز بود.هر کجا صدای سوت می شنید ایم به دنبال منبع صدا می گشتیم. بالاخره پیدایش کردیم.با پلاک کاردی در گردن که بالایش نوشته بود:" آهنگ های درخواستی".سازی در کار نبود.ساز سوت بود.سوت و سوت.

مردم با تعجب به او نگاه می کردند.مسلط بر یک هنر:هنر سوت زدن.ولی این همه ماجرا نبود.او خلاف جریان آب شنا کرده بود.آدمهایی که گاه کارهای عجیب و غریب می کنند،زاده شرایطی هستند که جامعه حال به هر دلیلی آنها را نمی بیند. به سادگی از کنارشان می گذرد.تغییر مسیر و شنا در جهت مخالف آنها را متماییز می کند.تنها بعضی از آنان سختی این شنا را به خود می دهند.و نتیجه:دیگران او را به هم  نشان می دهند.همین مسئله برای کسی که فراموش شده بوده دری است بسوی بهشت. ولی این همه گاه مقطعی است و زود گذر.

امید،از ۴ بعدازظهر تا ۱۱ شب یکسره سوت می زند.آهنگ هایی که کم وبیش از آنها خاطره داریم.و داد می زند:"آقا امید گدا نیست، میخواد دل شما رو شاد کنه ، نسیه هم قبول می کنه."

تاریک شده بود.امید برای دوربین دست تکان می دهد و سوت می زند.سوت و  این بار نوای " یار دبستانی."