تجربه بازگشت به گذشته چندان نمی تواند دلنشین باشد، ولی هروز که می گذرد ساعت خود را با رخ داد های تاریخ گذشته بهتر هماهنگ می کند.

هنگامی که فضای جامعه به اجبار بازگشت به عقب را تجربه می کند،همواره باید منتظر زایشی قریب الوقع بود.

فیلم دستگیری دختری که از ته دل فریاد می کشید وحاضر نبود سوار اتومبیل پلیس شود،اخراج زنی فرانسوی از نمایشگاه به جرم بد حجابی،جعل لوگوی چند نشریه دانشجویی و چاپ مطالب تحریک آمیز و بزرگ جلوه دادن برخورد یک استاد بازنشسته با شاگردش تنها نشانه هایی کوچک از این اجبار به بازگشت هستند.

آستانه تحمل جامعه ایرانی به دلیل سابقه تاریخی ،عادت به سکوت و دورن ریز کردن فشار ها در نوع خود عجیب و کم نظیر است.علت را باید در تاریخی جستجو کرد که پر است از  جبر حکومت های مختلف بر مردم.همواره دولت ها برای ساختن شرایطی باب طبع خود دو طرف گیره را بیشتر و بیشتر می پیچاندند.

 این عادت تا آنجا پیش می رود که جامعه ناخود آگاه خود را در مرحله ازمحلال و از هم گسیختگی می بیند، آن گاه واکنش کنترل نشده از خود بروز می دهد.نمونه های بسیاری وجود دارد، شورش ها و قیام های مختلف در طول تاریخ بر این مطلب صحه می گذارد.

تاسف و سر تکان دادن برای زن ،دختری که به ناحق بازداشت می شود.  اعتراض خاموش به حلقه ای که فضای دانشگاه ها را تنگ و تنگ تر می کند،نشانه ای است از سکوت و سکون تاریخی.

تلنگر به حساس ترین موضوع ها گاه باعث واکنش ها موثر می شود ولی آنها نیز تحت لوای "اگر" و"اما"است.