همين ديروز كه پرنده  هم در خيابان پر نمي زد، در روزنامه جلسه گذاشته بوديم، سو‍‍ژه پشت سوژه و زمان بندی و تقسیم حوزه ها. و چه فاصله کوتاهی بود از دیروز و تا امروز. درست به مانند عمارتی که با هزار و یک آرزو خشت هایش را روی هم می گذاری و در یک آن فرو می ریزد. ديگر توقيف برايم اتفاق جديدي نيست. جديد حضور ماست كه همچنان مي نويسیم.نوشتني كه گاه حتي فراموش مي‌كنيم كه به كار نمي‌آيد.كه اگر به كار مي آمد، امروز از تولد روزنامه ديگر مي گفتيم.

آريا هم به شرق پيوست و ما هنوز فكر مي كنيم كه پوست كلفت شده ايم غافل از آنكه ديگر نه پوستي مانده ونه عصبي.